Kunst – Speelsheid

Vuurol 2015Laatst had ik enorm genoten van Vuurol, interactieve theatervoorstellingen in de bossen van Lage Vuursche. Het was prachtig weer en dan is het natuurlijk extra leuk om in de buitenlucht theatervoorstellingen te zien, maar extra goed vond ik dat ze erin geslaagd waren de voorstellingen zowel voor volwassenen als kinderen leuk en interessant te maken.
Welbekende sprookjes kwamen langs waar hele actuele onderwerpen doorheen geweven waren, prachtige muziek, dans en toneel met flashbacks om een verhaal over generaties heen uit te beelden. En ook niet onbelangrijk, midden in het bos, heerlijke koffie, maar dit terzijde.

Vorig weekend zag ik een hilarische voorstelling met twee clowns in Arno’s theater, het kleinste theater in Eindhoven, samen met een groep kinderen uit het asielzoekerscentrum. De voorstelling was op zich al mooi, maar door het plezier van de kinderen genoten de volwassenen nog meer, het was aanstekelijk om je aan de kinderwereld over te geven.

Mijn bewondering bij deze theatervoorstellingen richt zich niet alleen op het resultaat maar ook op het maken van de voorstelling. De makers kunnen met de ogen van een kind de wereld bezien, met de onbevangenheid die daarbij hoort, zich verwonderend over allerlei zaken die wij allemaal voor lief nemen. En daarna kunnen ze een volwassen draai eraan geven, waardoor diepere lagen ontstaan. De voorstelling confronteert je met die verschillende perspectieven, het perspectief van het kind en de volwassene, op beide niveau’s kun je van de voorstelling genieten en als volwassene kun je zelfs tussen beide switchen, zodat we via een omweg weer even de kinderlijke blik op de omgeving kunnen richten. Wat ik bewonder aan de acteurs is de speelsheid die ze zichzelf toestaan voor het oog van een publiek, ze spelen letterlijk.

Melina Huyg - 2011 Portret van mijn vader

Portret van mijn vader – 2011

Voor andere kunstvormen is speelsheid ook een voorwaarde, dat is precies wat ik zo fijn vind aan het creëren van een tekening of schilderij, het loslaten van regels, gewoon spelen en wel zien waartoe het gaat leiden. Het is moeilijk uit te leggen waarom ik doe wat ik doe, gedurende het proces neem ik continu beslissingen en ik heb wel een grof idee van waar ik naartoe wil, maar dat kan ik gedurende het maken ook weer helemaal loslaten, dus wat ik ook beslis het is goed, ik geniet van die totale vrijheid.

Alleen helemaal aan het eind wordt het spannend.
Ik heb namelijk wel een paar onbewust criteria waaraan mijn werk moet voldoen in mijn ogen, ik wil dat je het materiaal nog kunt zien en het moet vlot gemaakt zijn met een losse toets en het liefst moet het ook een beetje schuren, het moet iets toevoegen aan de foto die mijn uitgangspunt was. Dat is zo makkelijk nog niet, want als ik te lang doorga dan wordt het gewoon een kopie van de foto. Maar ook dan ben ik lekker bezig geweest en dat is natuurlijk ook wat waard :-)

Rust door speelsheidDie speelsheid wil ik ook in het coachtraject brengen door bezig te zijn met kunst en de coachee zelf iets te laten creëren. Hierdoor merk je dat je ook tot iets moois kunt komen door alle regels even los te laten,  te spelen en plezier te hebben. En doordat je actief aan de slag gaat met de issues die voor jou op dat moment belangrijk zijn zal jouw oplossing ook beter beklijven en heb je er je leven lang profijt van.